MASKA FAUNA MICHAŁA ANIOŁA

Maska fauna Michal Aniol, Uffizi

Pierwsze dzieło Michała Anioła?
Maska fauna, satyra z rzymskiej mitologii, jest uważana za pierwsze marmurowe dzieło, wyrzeźbione przez młodego Michała Anioła Buonarrotiego. Artysta zrealizował maskę podczas pobytu w szkole, założonej przez Wawrzyńca Wspaniałego, w ogrodach San Marco. To tam ówcześni utalentowani młodzi artyści pod nadzorem mentorów i nauczycieli kopiowali dzieła klasyczne z kolekcji medycejskiej i uczyli się wielu technik artystycznych. Poniższy epizod został opowiedziany przez biografów Michała Anioła, Giorgia Vasariego i Ascaniego Condivi.

Cesare Zocchi, Michal Aniol rzezbi maske fauna

Dłutem i młotkiem, by zmienić wygląd fauna.
Pewnego dnia, Michał Anioł, który kopiował głowę satyra klasycznej rzeźby w ogrodzie San Marco, postanowił zmienić trochę jej wygląd. Zamiast fauna z zamkniętymi ustami, tak jak w oryginale, postanowił wyrzeźbić go z otwartymi ustami i wyciągniętym językiem. Wawrzyniec Wspaniały, który przechadzał się po ogrodzie i obserwował trudy młodych uczniów, zwrócił ironicznie uwagę Buonarrotiemu, iż stary satyr nie powinien posiadać perfekcyjnych zębów. Michał Anioł natychmiast chwycił za dłuto i młotek, złamał zęby i przewiercił dziąsło satyra. Wawrzyniec został pod wrażeniem talentu i inteligencji młodego artysty i postanowił ugościć go we własnym domu i wychować jak syna, inwestując czas i pieniądze w jego edukację artystyczną.

Uffizi Muzeum Florencja

Kradzież głowy fauna
Dzisiaj w muzeum Uffizi, w jednej z sal, możemy zobaczyć kopię maski fauna, której oryginał znajdował się w muzeum Bargello i był uważany za dzieło Michała Anioła. Niestety podczas drugiej wojny światowej, rzeźba została prawdopodobnie wykradziona przez nazistów i ślad po niej zupełnie zaginął. W czasie wojny, wiele dzieł artystycznych zostało przeniesionych z Florencji do różnych posiadłości poza miastem. Wierzono, iż w ten sposób uda się je uchronić przed bombardowaniami, plądrowaniem i kradzieżą. Nie wszystkie dzieła po wojnie powróciły potem na swoje miejsca, jednym z nich jest właśnie maska fauna.

Lorenzo de Medici wsrod artystow

Wawrzyniec Wspaniały
Lorenzo de ’Medici był jednym z najważniejszych polityków renesansu. Przeszedł do historii jako „Wspaniały” czyli Magnifico ze względu na swoje talenty dyplomatyczne i zainteresowanie sztuką. Promował piękno, był mentorem wielu artystów, dzieł architektonicznych, literackich i malarskich i uczynił Florencję jednym z najważniejszych miast sztuki europejskiej.

W ogrodzie San Marco, Lorenzo założył pierwszą Akademię Sztuki w Europie. Umieścił tam wiele dzieł artystycznych należących do prywatnej kolekcji rodziny. Chciał w ten sposób umożliwić młodym utalentowanym artystom studiowanie historii starożytnej i doskonalenie techniki pod okiem rzeźbiarza Bertoldo di Giovanniego. Wielu uczniów zostało wybranych przez malarza Ghirlandaio, w tym Francesco Granacci, a później także jego przyjaciel Michał Anioł.

Michal Aniol portret

Zapraszam do Florencji! Joanna.

WIOSNA – SANDRO BOTTICELLI

Mimo wszystko wybuchła wiosna, najdziwniejsza, przynajmniej w moim życiu, ale wiosna, więc dzisiaj chciałam Wam opowiedzieć o jednym z najbardziej znanych obrazów o tej tematyce. Jeśli wolicie posłuchać, nagrałam też filmik i pod tekstem znajdziecie do niego link.

Sandro Botticelli, Primavera

Obraz “Primavera” znajduje się w galerii Uffizi we Florencji, został namalowany prawdopodobnie około 1480-1484 roku przez Alessandra Filipepi bardziej znanego jako Sandro Botticelli.

Tytuł dzieła: Wiosna odnosi się słów Giorgia Vasariego w jego “Żywocie znanych artystów” z 1550 roku, w którym mówi on o obrazie zobaczonym w willi medycejskiej w Castello, Wenus, w towarzystwie Gracji w kontekście wiosennym. Jest to tempera na drewnie czyli pigmenty naturalne wymieszane w tym wypadku z żywicą, olejem i innymi substancjami emulgującymi i utrwalającymi.

Sandro Botticelli, autoportret
Sandro Botticelli

Sandro Botticelli (1445-1510) już jako 25 latek miał swój dobrze prosperujący warsztat we Florencji, tworząc na zamówienia prywatne i religijne. Jego styl, pełen wdzięku, elegancji, z charakterystycznymi melancholijnymi Madonnami, których nauczył się u malarza Filippa Lippi, cieszył się dużą popularnością we Florencji rządzonej najpierw przez Piotra Podagryka a potem przez jego syna Wawrzyńca Wspaniałego. To właśnie dla rodziny medycejskiej Botticelli namalował najbardziej znane dzieła takie jak: Wiosna, Narodziny Wenus, Madonna z granatem, Pallas Atena i centaur czy Adorację Trzech Króli.

Zefir i Chloris, Primavera, Sandro Botticelli

Zacznijmy od spojrzenia na obraz i rozszyfrowania postaci według ogólnie przyjętej interpretacji mitologicznej odnoszącej się do dzieł Owidiusza i Lukrecjusza.
Patrząc od naszej prawej strony widzimy niebieski wiatr Zefir z napęczniałymi policzkami, który próbuje porwać nimfę Chloris. Ta przemienia się w boginię wiosny Florę, która ubrana w przepiękną suknię rozsiewa dookoła kwiaty. W centrum, otoczona mirtem, króluje Wenus a nad nią, jej syn Kupidyn. Ten z zawiązanymi oczami wycelowuje jedną ze swoich strzał w kierunku tańczących Gracji. Po lewej stronie Merkury, rozpoznawalny dzięki charakterystycznym sandałom i kaduceuszowi przegania chmury na niebie. Cała scena rozgrywa się w ciemnym, pomarańczowym gaju.

Wenus, Botticelli, Primavera
Wenus

Jedna z interpretacji tego dzieła jest związana z aktywnością Akademii Neoplatońskiej we Florencji w drugiej połowie 15 go wieku. Akademia pod patronatem Medyceuszy zrzeszała filozofów, pisarzy, artystów i jedną z jej myśli przewodnich była próba połączenia filozofii Platona z chrześcijaństwem. Wenus tak jak Chrystus według ówczesnych myślicieli była drogą i prawdą a jej piękno wzbudzało u ludzi aspirację do poszukiwania aspektów duchowych i do porzucenia ziemskich rozkoszy.

Pasje i instynkty zostały przedstawione na obrazie w figurze Zefira, który próbuje porwać nimfę, by zaspokoic swoja żądzę. Wenus w centrum wygląda jakby błogosławiła jedną ręką, mirt otacza ją jak aureola i cała kompozycja kopiuje kompozycje obrazów religijnych o tematyce “Sacra Conversazione” czyli Madonny w towarzystwie świętych.

Trzy Gracje, Primavera, Botticelli

Inna interpretacja odnosi się do Florencji pod rządami Wawrzyńca Wspaniałego. Aktualnie obraz jest datowany na lata osiemdziesiąte 15-go wieku, około dwa lata po spisku Pazzich, w którym zginął brat Wawrzyńca: Julian. Wawrzyniec wykorzystując talent dyplomatyczny zażegnał po spisku konflikt z papieżem i z rządzącym w Neapolu, Ferrante I i sprowadził na kilkanaście lat pokój do miasta.

Wenus przywołuje natomiast rzymskie pochodzenie Florencji, jako miasta założonego przez weteranów armii Juliusza Cezara, a Flora to bogini, na cześć której nadanu miastu nazwe: Florencja. Scena na obrazie rozgrywa się na przełomie kwietnia i maja, bo o tym świadczy aż 190 sklasyfikowanych gatunków kwiatów, namalowanych przez Botticellego. Pomarańcze nazywane również “mela medica” często malowane na ówczesnych obrazach mogą odnosić się do dynastii Medyceuszy.

Simonetta Vespucci
Simonetta Cattaneo, Vespucci

Botticelli wielokrotnie sportretował na swoich obrazach piękność tamtych lat czyli Simonettę Cattaneo, która poślubiła Marca Vespucci we Florencji. Ta długowłosa, blond, młoda kobieta o jasnej karnacji i melancholijnym wyrazie twarzy podobno była kochanką lub platoniczną miłością brata Wawrzyńca, Juliana. Jej uroda stała się ideałem estetycznym i inspiracją w tworzeniu figur kobiecych dla wielu artystów. Co ciekawe zarówno Julian jak i Simonetta zmarli tego samego dnia: 26 go kwietnia, Simonetta dwa lata przed nim. A na obrazie niektórzy uważają, iż Botticelli namalował Simonettę jako jedną z trzech Gracji, tą, która patrzy w kierunku Merkurego, alter ego Juliana.

Flora, Primavera, Botticelli
Flora

Jeśli chodzi o styl artysty, był on bardzo popularny pod koniec 15 go wieku, ale zupełnie zapomniany i uważany za dziecinny i prymitywny przez późniejsze pokolenia. Dopiero w 19 tym wieku Sandro został ponownie przywrócony do łask i do dzisiaj jest jednym z najbardziej znanych i podziwianych malarzy na świecie. Botticelli znakomicie rysował i tworzył swoje postacie z wielkim wdziękiem za pomocą linii. Ta linia jest widoczna w ciemnych konturach, które będą potem krytykowane na przykład przez Leonarda da Vinci jako nienaturalne. Jego sylwetki są wydłużone i w pewnym sensie malarz zrezygnował z renesansowych proporcji, zwracając się bardziej w kierunku wyrafinowania i kultury wcześniejszego gotyku. Botticelli stworzył swój własny styl, łatwo rozpoznawalny w wyrazach twarzy postaci, przejrzystości tkanin, gracji i pewnej schematyczności.

Przypatrzcie się uważnie temu obrazowi i zastanówcie się co jest w nim takiego, iż do dzisiaj przyciąga nasze spojrzenia i jest jednym z najbardziej oglądanych i fotografowanych obrazów na świecie.
Trudno jednak na to pytanie odpowiedzieć, prawda?